Inilarawan ni Chiara Lubich ang Mariapolis sa isang artikulo na pinamagatang “Mariapolis ’58.” Sinulat n’ya: “Ito ay isang Lungsod, ang Siyudad ni Maria.

Hindi ito isang mayamang lugar dahil nais nitong tularan ang kasimplehan ng pagsilang ni Hesus.Isa lang ang mithiin nito: Ang ibigay sa mundo ang tunay na pag-ibig, na s’yang daan upang matagpuan ang Diyos.Ang mga taong naninirahan at pumupunta dito upang buuin ang lungsod ay mayroong isang mithiin: Ang pangarap ni Maria, ang pangarap ng Diyos: ipakita sa mundo ang kahalagahan ng Espiritu, na ang Banal na Espiritu ay magtatagumpay sa mundo.

Ang mga batas ng mga taong naninirahan dito ay ang Ebanghelyo na isinasabuhay sa bawat sandali. Dito nakabatay ang mga kalakarang sinusunod sa lungsod na ito.Ang Mariapolites o ang mga naninirahan sa Mariapolis ay nagnanais na iproklama ang lakas ng Espiritu, ang lakas ng Diyos….

Nais nilang maging aktibong bahagi ng katawan ni Kristo – na sumusunod kay Kristo na nasa isip at puso ang kanyang mga kataga: “Ang sinumang nagnanais na sumunod sa akin ay kinakailangang itakwil ang kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus at sumunod sa akin”, upang sa pamamagitan ng pakikipagisa sa Diyos at pagkakaisa nila, si Kristo sa kanila at si Kristo kasama nila ay maipapakita sa mundo.”

Paano isinilang ang Mariapolis? Balikan natin ang unang sampung Mariapolis upang maipaliwanag ang tungkol dito mula 1949 hanggang 1959.

Kung 1943 ang taon kung kailan nagsimula ang kilusan ng Focolare, ang taong 1949 naman ang tanda ng pagsulong nito.Noong 1949, naranasan ni Chiara Lubich ang tinatawag na Paradise 49, kung saan naunawaan ni Chiara ang isang bagong pananaw sa katotohanan ng ating pananampalataya.

Hindi naman napagplanuhan ang mga pangyayaring kaugnay sa Mariapolis. Ang mga pangyayari sa pagsisimula ng Mariapolis ay kaugnay sa kagandahang loob ng Diyos. Si Chiara kasama ng mga kaibigan n’ya ay nagtungo sa mga bundok ng Dolomites upang magpahinga. Kuwento ni Chiara: “Noong 1950 at 1951, bumalik kami sa bundok, at masayang-masaya kami sa mga natuklasan naming mga “bagay mula sa langit.” Hindi namin mapaniwalaan na ang grupo na nabuo sa lambak ay lumalaki taun-taon. Hindi na lamang kami mga dalaga, mayroon na ring mga binata, mga magulang at mga bata kasama namin.Sa mga sumunod na taon nangailangang umupa ng mga bahay sa apat na kalapit baryo upang magkasya ang maraming taong pumupunta.

Noong 1951, ang komunidad na ito ay tinawag na “lungsod.” Mayroon ditong isang batas. Pagkakawanggawa, at ang susi at pintuan upang makapasok dito ay pagkakawanggawa lamang.

Hindi ka maaaring pumunta bilang manonood, ngunit kinakailangan maging aktibo ka upang buuin ang isang kamangha–manghang maliit na lungsod kapiling ng iba na puno ng kaligayahan.

Ang lahat ay nagpapaligsahan sa paglilingkod sa kapwa.Noong 1952 at 1953 maraming pari at relihiyoso ang sumali sa “lungsod.” Magkaiba man ang pinanggalingang kongregasyon, ang nagkakaiba nilang espirituwalidad ay nagkakatugma sa isa’t isa at lalong napag-ibabayo ng kapatiran.

Sa pagtatapos ng bawat tag-araw, nagsasama- sama kami ng may pagkakaisa, sa patuloy na pagkakawanggawa, at paglilingkod sa isa’t isa. Noong 1955, ang siyudad ay pinangalanang “Mariapolis”, o Siyudad ni Maria Noong 1957 sinalubong ng mga Mariapolites ang maraming obispo at mga pinuno ng simbahan na dumalo sa pagpupulong na ito.

Noong 1958, ay ang taon ng World Expo sa Brussels, Belgium. Ninais din naming gawin ang Mariapolis na isang maliit na ‘Expo ng Diyos’ upang mabigyang pansin ang kahalagahan ng mga biyaya ng Banal na Espiritu.

Noong 1959, ang Mariapolis ay parang isang bulaklak na namumukadkad: isang maliit na kopya ng lungsod ni Maria na dapat maibigay ng kilusan sa buong mundo.

Madalas, tinatanong nanin sa aming sarili.“Saan natin dapat ilagay ang bunga ng kamangha-manghang mga bagay na nakikita sa Mariapolis?” Ang alingawngaw nito ay nakarating hanggang sa dulo ng mundo. At sinabi naming: tularan natin si Maria, na sa kanyang sarili ay hindi nangibabaw, bagkus ang Diyos na naroon sa kanyang puso. Tulad ito ng “pabango ni Kristo” na mula sa Diyos na namuhay sa gitna ng kapatiran ng mga kristiyano, dahil sa hindi nagbabagong pagmamahalan nila sa bawat isa.”

Sa pag-uwi sa mga bahay mula sa Mariapolis, maraming tao ang umiyak.

Tila sila ay bumabalik sa mundo bilang mga ulila, ngunit may patuloy na paniniwala at patuloy na umaasa tulad ng mga bata, upang payagan sila ng langit na makita muli ang kanilang pangarap at ikalat ito sa buong mundo.

Ang Mariapolis ay tila isang lungsod na inilagay sa tuktok ng burol na marami ang nakakita. Natutunan namin na ganito din dapat ang mundo… Matapos ang huling Mariapolis sa Dolomites noong 1959, nakita namin bawat taon ang pagdami ng pansamantalang maliit na lungsod saanman: mula sa Chile papuntang Korea, mula Australia hanggang Paraguay, mula sa America hanggang sa Pilipinas. Ngayon tatlumpung (30) permanenteng Mariapolis ang naghahandog sa mundo ng mapangakit nitong kagandahan.Marami ring pansamantalang Mariapolis taun-taon ang nagaganap sa iba’t ibang bahagi ng mundo.

Sinabi pa ni Chiara:“Noong tag-araw ng 1959, nagsama-sama kami, at sa dalawang buwang iyon ay sinabi namin: ito na ang huling Mariapolis. Ang Panginoon ang nagpaintindi nito sa amin.

Noong 1949 ito ay isa pa lamang na napakagandang plano, gaya ng sa langit; noong 1959, ang planong ito ay naging huwaran ng bagong lipunan. Nang bumalik kami sa Roma noong 1959, palagi kaming mayroong nakikitang bago sa aming buhay: parang “isang lungsod na inilagay sa tuktok ng burol” ang mga buhay namin upang makita ito ng lahat, “isang ilaw na inilagay sa tahanan upang lahat doon sa tahanan ay makita ang liwanag nito.”

Noong 1949 ay ang plano, at noong 1959--ang modelo. Ganun pa man, hindi mabubuhay ang lahat ng tao sa modelo lamang, kaya kailangan nating bigyang patotoo ang modelo at buuin ito.”

Dito nakuha ang ideya ng mga permanenteng Mariapolis gaya ng sa Loppiano, Italya at Mariapolis Peace sa Tagaytay.

Jose Aranas at Robert Cosme

Itutuloy . . .