"Narito ako upang tupdin ang iyong kalooban."

Ang mga katagang ito ay hango sa talata ng Awit 40 kung saan sa sulat sa mga taga-Hebreo ito ay sinambit ng Anak ng Diyos sa kanyang pakikipag-usap sa Ama. Nais ng manunulat na bigyang-diin ang pag-ibig ng Anak ng Diyos ng Siya ay nagkatawang-tao upang tupdin ang gawain ng pagliligtas bilang pagsunod sa kalooban ng Ama.

Ang mga katagang ito ay bahagi ng talata kung saan nais ng manunulat na ilarawan ang walang kapantay na sakripisyo ni Hesus kung ihahambing sa iba pang mga sakripisyo ginawa ayon sa lumang Kautusan. Ang mga naunang sakripisyo na inihandog noon sa Diyos ay mga hayop o mga materyal na bagay, kaiba sa ginawa ni Jesus. Sa kanyang buhay dito sa lupa, ang kanyang marubdob na pagmamahal ang nagtulak sa kanya na ialay sa Ama ang kanyang sariling kalooban, ang kanyang buong pagkatao.

"Narito ako upang tupdin ang iyong kalooban."

Ang mga katagang ito ang daan upang maunawaan natin ang buhay ni Jesus. Tinutulungan tayo nitong maunawaan ang pinakamalalim na bahagi at ang ginintuang sinulid na dumadaloy sa lahat ng mga pangyayari sa kanyang buhay dito sa lupa: mula sa kanyang pagkabata, sa mga taon ng kanyang pribadong buhay, ang mga tuksong kanyang hinarap, ang kanyang mga pagpili, ang kanyang pampublikong buhay, hanggang sa kanyang kamatayan sa krus. Sa bawat sandali, sa bawat pagkakataon, isang bagay lamang ang hinahanap ni Jesus: ang tupdin ang kalooban ng Ama. At ginampanan niya ito sa isang radikal na paraan: hindi siya gumawa ng anumang bagay na hindi naaayon sa kalooban ng Ama, at tinanggihan niya maging ang mga nakakaakit na alok at pahiwatig na hindi naaayon dito.

"Narito ako upang tupdin ang iyong kalooban."

Ang mga katagang ito ay tumutulong sa atin upang maunawaan ang dakilang aral mula sa kabuuan ng buhay ni Jesus. Ang pinakamahalagang bagay ay tupdin hindi ang ating sariling kalooban, kundi ang kalooban ng Ama, ang masabi nating “hindi” sa ating sarili at “oo” sa Kanya.

Ang wagas na pag-ibig sa Diyos ay hindi binubuo ng magagandang salita, kaisipan at damdamin, kundi ng ganap na pagsunod sa Kanyang mga kautusan. Ang pag-aalay ng papuri na inaasahan Niya sa atin ay ang buong pagmamahal na pag-aalay sa Kanya ng pinakapersonal na bagay na ating tinataglay: ang ating kalooban.

"Narito ako upang tupdin ang iyong kalooban."

Paano natin isasabuhay ang katagang ito? Binibigyang diin din nito ang katotohanan na ang Ebanghelyo ay sumasalungat sa kalakaran ng buhay dahil ito ay hindi umaayon sa makataong batayan: ang tupdin ang sariling kalooban, ang sundin ang pansariling hilig at damdamin.

Maaaring ito rin ay isa sa mga nakakayamot para sa mga makabagong panahon. Nabubuhay tayo sa panahon na dinadakila ang sarili at pinupuri ang pagka-makasarili. Itinuturing na isang hangarin ang kalayaan, at ang sariling kasiyahan bilang kaganapan ng tao. Kung ano ang nagbibigay ng kasiyahan ang siyang nagiging batayan sa paggawa ng mga desisyon at nagiging sikreto ng kaligayahan. Subalit alam natin ang hindi magandang kahihinatnan kung ipagpapatuloy ang ganitong uri ng kultura.

Ang kultura na nakabatay sa pagbibigay-kasiyahan sa sariling kalooban ay lubos na sumasalungat sa kultura ni Jesus na ganap na nakatuon sa pagtupad sa kalooban ng Ama. Ito ay naghahatid ng mga magagandang bunga ayon sa Kanyang ipinangako.

Sikapin nating isabuhay ang katagang ito sa pamamagitan ng pagpili sa kalooban ng Ama, gawin itong batayan at lakas ng ating buong buhay gaya ng ginawa ni Jesus.

Sa gayon tayo ay magsisimula sa isang banal na paglalakbay kung saan tayo ay habambuhay na magpapasalamat sa Diyos. Sa pamamagitan din nito, makakamit natin ang kabanalan at mapagniningas natin ang pag-ibig ng Diyos sa napakaraming mga puso.

Chiara Lubich